Høld rundt meg
Når dagen er omme og kvelden er kømmen
så kryp du inntel,
og varmer en stakkar som treng å få kjenne at godstunda
vår er i kveld.
Å høre at ittno' ska kåmmå immilla, at livet er vårt, her og nå.
Høld rundt meg, jinta mi, sei du vil vera.
Verda er vår, ska du sjå.

Og kvelda må gjenne bli mange og lange, så kryp du inntel!
Og klokka på veggen må gjenne stå stille og månen kan
lyse mot fjell
og nynne i vise om ho som vart borte i Berget det blå.
Høld rundt meg, jinta mi, sei du vil vera.
Verda er vår, ska du sjå.

Gløm itte han som aldri kan glømme at du krøp inntel,
som ser imot månen og sørger så stille over ho som var der
hår en kveld.
Han nynner ei vise om ho som vart borte i Berget det blå
Høld rundt meg, jinta mi, sei du vil vera.
Verda er vår, ska du sjå.

Tekst av Guren Hagen