Prestegards-rosa
Det blomstre' ei rose i prestegar'n i tid
Så fræmen en vekst - under ei måsåkledd li
Ja, for bygda var karrig, og rosen' var få
Langs veien voks framfør alt føsslyng og strå

Ho kom ifrå nord - langt nordfør alt
Der fjella er bratte og vatnet er salt
Ho fann seg ei havn i en dal alngt mot øst
Der skauen vart vern og elva vart trøst

Og vakker var Rosa, så vakker som få
Et skjønnere syn var skjelden å sjå
Heltinne i bygda, det vart a' om senn
Og for onga i prestgar'n en strålendes venn

Og Rosa vart plukke' tå en lensmann, så ung
Min gleda vart stutt, og hverdagen tung
Frå lensmannsgar'n dro a', så lette' og gla'
Før roser i blomst må ha luft som er bra

En prins kom riendes, , gjennøm dal'n, på hest
Og sølvtøy og messing vart pusse' tel fest
Min itt'nå i bygda kunne skinne så klart
Som a' Rosa i prestegar'n - en juvel så sart

Da prinsen, på tunet, tok avskjed og dro
Så gløtte'n mot glaset; der så'n at ho sto
- Slik halvgjømt bak gardinet, blek og betenkt
Med et gullkjede i handa - som han hadde skjenkt

En dikter for vidt i bygden omkring
Ham samle' på minner - og eide ingenting
Han dikte' om elskov, og trua var stor
På at lykka er størst der som friheten bor

Min dèt var før Rosa sto der - på hass sti
Han sette ner sekken og ga seg litt tid
Ei mannsrøst vart mjuk, og blikket så ømt
En ungkar vart frier - og friheten glømt

Roser, døm visner når høstmørket gror
Men Rosa, ho døe den kveld ho vart mor
Og roser, døm glømmes, før nye kjem tel
Men Rosa vil huses; ei rose blant fjell

Tekst av Gunhild Kværnes